บทที่ 189: เรื่องจะให้เด็กสี่ขวบครึ่งไปตายหรือไม่

บทที่ 189: เรื่องจะให้เด็กสี่ขวบครึ่งไปตายหรือไม่

ประตูมหาตำหนักปิดลงแล้ว

เหลือเพียงแสงสายหนึ่งลอดผ่านร่องประตูออกมา

ชิงช้าแกว่งไกวช้าๆ ข้าจ้องมองประตูมหาตำหนักบนยอดเขาฝั่งตรงข้าม

เดิมทีบานประตูก็หนาและเก็บเสียงอยู่แล้ว แต่พวกเขายังวางค่ายกลเขตแดนเก็บเสียงไว้อีกชั้นหนึ่ง

คงกลัวว่าเรื่องจะเล็ดลอดออกไป

ทว่า พวกเขาลืมไปเรื่องหนึ่ง—ข้าคือรากวิญญาณปฐมโกลาหล

รากวิญญาณปฐมโกลาหลทำให้ประสาทสัมผัสทั้งห้าแจ่มชัด ระหว่างที่พลังวิญญาณไหลเวียน ความเคลื่อนไหวเล็กน้อยรอบกายล้วนแผ่ขยายออกดุจระลอกน้ำ ยากจะขวางกั้นได้

ข้าไม่จำเป็นต้องแนบหูฟังที่ร่องประตู และไม่จำเป็นต้องใช้ยันต์อาคมลอบฟังด้วย

เพียงแผ่พลังวิญญาณออกไป ตาข่ายพลังวิญญาณก็จะคลี่ออกดุจใยแมงมุม แตะลงบนผนังมหาตำหนักอย่างแผ่วเบา จากนั้นเสียงภายในมหาตำหนักก็จะไหลย้อนตามสายพลังวิญญาณกลับเข้าหูข้า