กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 186: เล่าเรื่องราวที่พบเห็นในโลกมนุษย์
เสียงของกู้เฉินกวงดังขึ้นเป็นคนแรก โดยกดเสียงต่ำจนแทบไม่ได้ยิน ราวกับเกรงว่าจะปลุกบางสิ่งให้ตื่นขึ้น “...ศิลาวิญญาณชั้นเลิศ? หนึ่งพันแปดก้อน?”
“ใช่แล้ว เขาบอกว่าหนึ่งพันแปด จำง่ายดี ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำใช้ศิลาวิญญาณชั้นเลิศหนึ่งก้อนก็เพียงพอสำหรับหนึ่งปี ข้ามีอยู่หนึ่งพันแปดก้อน ก็ใช้ได้ถึงหนึ่งพันปี หากข้าไม่ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย”
เว่ยชางเสวียนสูดลมหายใจเย็นเยียบเข้าลึก “ฟู่! พวกเฒ่าชราเหล่านี้สมกับที่มีชีวิตอยู่มาหลายพันปี ของแต่ละชิ้นล้วนเป็นของดีที่นำออกมาได้ทั้งนั้น ต่อให้วางไว้ในสำนักใดก็สามารถเป็นมหาสมบัติพิทักษ์สำนักได้”
ข้าพยักหน้าหงึกหงัก “ล้วนเป็นของดีทั้งนั้น! ตอนแรกข้าก็ไม่รู้ว่ามันมีค่าถึงเพียงนั้น ภายหลังพวกเขาอธิบายให้ฟัง ข้าจึงได้รู้ พวกเขาพลางอธิบายพลางถอนหายใจ บอกว่า ‘ของเหล่านี้สะสมมาหลายพันปี ทั้งหมดมอบให้เจ้าแล้ว’ ข้าก็บอกว่า ‘ขอบคุณ’ พวกเขากลับบอกว่า ‘ไม่ต้องขอบคุณ อย่างไรเสียพวกเราก็ใช้ไม่ได้แล้ว’”
เว่ยชางเสวียนครุ่นคิด “เดิมทีพวกเขาคิดจะหลอมกลั่นเจ้า ผลกลับกลายเป็นเลี้ยงดูเจ้าอยู่หนึ่งปี แถมยังต้องควักของมากมายให้อีก นี่ไม่ใช่การค้าขาดทุนหรอกหรือ?”
ข้าก็รู้สึกเช่นนั้น
“ขาดทุนยับเยิน” ข้ากล่าว
ผ่านไปเนิ่นนาน