บทที่ 182: ใครปล้นใคร? ยังไม่แน่เสมอไป!

บทที่ 182: ใครปล้นใคร? ยังไม่แน่เสมอไป!

ยามค่ำคืน

พวกเราพักอยู่ในถ้ำภูเขาแห่งหนึ่ง

ถ้ำไม่ใหญ่โตนัก แต่ก็พอให้คนห้าคนกับเด็กอีกหนึ่งคนเบียดเสียดกันได้

พวกเขาสร้างค่ายกลเขตแดนไว้ตรงปากถ้ำ เพื่อป้องกันไม่ให้สัตว์อสูรเข้ามาใกล้

จากนั้นยังก่อกองไฟไว้ตรงปากถ้ำอีกด้วย

คนทั้งห้านั่งอยู่ตรงปากถ้ำ แสงจากกองไฟส่องใบหน้าของพวกเขาให้เห็นเพียงครึ่งสว่างครึ่งมืด

ข้าพิงกำแพงหิน หลับตาลงพักจิตใจ

แต่หูของข้าไม่ได้ปิดลง ประสาทสัมผัสทั้งห้าก็ไม่ได้ปิด จิตสัมผัสก็ไม่ได้ปิดเช่นกัน

ประสาทสัมผัสทั้งห้าของรากวิญญาณปฐมโกลาหลเฉียบไวเป็นอย่างยิ่ง ถึงขั้นรับรู้ได้แม้แต่มดกำลังหาว