บทที่ 180: ขั้นแก่นทองคำระยะปลายชวนงุนงงยิ่ง

บทที่ 180: ขั้นแก่นทองคำระยะปลายชวนงุนงงยิ่ง

บนยอดเขา ค่ายกลเคลื่อนย้ายตั้งรอข้าอยู่อย่างเงียบงัน

ลวดลายที่วาดด้วยผงปูนขาวถูกลมทรายพัดจนจางลงเล็กน้อย ทว่าอักขระที่สลักลงในดินยังคงอยู่ ทุกเส้นสายชัดเจนแจ่มแจ้ง

ค่ายกลเล็กเสริมปราณกำลังทำงานอยู่ข้างกัน ค่อย ๆ ส่งพลังชีวิตแห่งสรรพสิ่งเข้าสู่ค่ายกลใหญ่

ข้าล้วงศิลาวิญญาณชั้นเลิศออกมาหนึ่งก้อน แล้ววางลงในแกนค่ายกล

อักขระทั่วทั้งค่ายกลใหญ่พลันส่องสว่าง ราวกับมีผืนตาข่ายเรืองแสงปูอยู่บนพื้นดิน

แต่ยังสว่างไม่พอ

ยังมั่นคงไม่พอ

ข้าตัดสินใจรออีกสักหน่อย

จะได้ไม่เกิดปัญหาพลังงานไม่พอจนติดค้างอยู่กลางทาง