กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 177: เสียงกรีดร้องบนฟากฟ้า
เซียวซงเหยียนยังคงสงบนิ่งที่สุด เขายืนอยู่ด้านข้างพลางกล่าวว่า “ไม่สู้รับประทานอาหารก่อนดีหรือ? อาหารเย็นหมดแล้ว ห้องเครื่องหลวงอุ่นอาหารใหม่ถึงสามรอบแล้ว”
พูดตามตรง ข้าหิวแล้ว แต่เมื่อเห็นท่าทางกระตือรือร้นอยากลองของพวกเขา…
เอาเถิด บินสักรอบคงไม่เปลืองแรงมากนัก
“บินก่อนเถอะ บินเสร็จแล้วค่อยกิน แต่ข้าพาคนไปได้ครั้งละหนึ่งคนเท่านั้น กระบี่ยาวเพียงเท่านี้ ยืนหลายคนไม่ได้”
พวกเขาต่างแย่งกันขึ้นก่อน จนเกือบจะลงไม้ลงมือกัน
เจ้าผลักข้า ข้าผลักเจ้า ไม่มีใครยอมใคร
ท้ายที่สุด กู้เจาเหยี่ยก็หยิบกิ่งไม้มาหนึ่งกิ่ง หักเป็นห้าท่อน ความยาวไม่เท่ากัน แล้วกำไว้ในฝ่ามือ “ใครจับได้ท่อนที่ยาวที่สุด คนนั้นได้ขึ้นก่อน”