บทที่ 176: จัดวางค่ายกลบนภูเขารกร้าง

บทที่ 176: จัดวางค่ายกลบนภูเขารกร้าง

เมื่อบินอยู่บนฟ้า ย่อมมองเห็นนครอู๋จิงเบื้องล่างได้ทั่วทั้งเมือง

กำแพงเมืองทั้งสี่ทิศล้อมรอบเมืองไว้อย่างเป็นระเบียบ ถนนหนทางภายในเมืองตัดสลับกันทั้งแนวตั้งและแนวนอน เรียงวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

รถรางเหล็กค่อย ๆ เคลื่อนคลานไปตามชานเมืองราวกับมังกรเหล็กตัวยาว

ถุงทะยานวายุลอยอยู่กลางอากาศดุจเห็ดหลากสีแต่ละดอก

ระหว่างที่บินผ่านเห็ดดอกหนึ่ง—ไม่สิ ต้องเรียกว่าถุงทะยานวายุ—เด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งกำลังนอนคว่ำเกาะขอบตะกร้า มองออกไปด้านนอก

เมื่อเขาเห็นข้า ดวงตาก็เบิกกว้าง ปากอ้ากว้างเช่นกัน “ท่านแม่ ท่านแม่ ดูสิ มีเด็กคนหนึ่งกำลังบินอยู่บนฟ้า!”

ตอนที่มารดาของเขาหันกลับมา ข้าก็บินไปไกลแล้ว และบินเข้าไปในชั้นเมฆเบื้องหน้า