บทที่ 170: ประสบการณ์ครั้งแรกของคนเสเพลวัยสี่ขวบครึ่ง

บทที่ 170: ประสบการณ์ครั้งแรกของคนเสเพลวัยสี่ขวบครึ่ง

ออกจากหอชา

กู้เจาเหยี่ยพาข้าไปยังอาคารข้าง ๆ อีกครั้ง

ป้ายหน้าร้านแขวนอักษรสามตัวว่า “หอแพรพรรณ”

หน้าประตูติดกระดาษแดงแผ่นหนึ่ง บนนั้นเขียนว่า วันนี้เปิดการแสดง · ฌ้อปาอ๋องลานางสนม

ข้ามองอยู่นานแล้วถามว่า “ฌ้อปาอ๋องคืออะไร? ลานางสนมคืออะไร?”

กู้เจาเหยี่ยอธิบายว่า “ฌ้อปาอ๋องคือคนผู้หนึ่ง ส่วนนางสนมคือภรรยาของเขา เขาพ่ายแพ้ในการรบ เกรงว่าภรรยาจะถูกศัตรูจับตัวไป จึงสังหารภรรยาเสีย แล้วตัวเองก็ตายตามไป สรุปแล้วก็คือเรื่องเศร้าเรื่องหนึ่ง”

ข้าเงียบไปครู่หนึ่ง “ถ้าเช่นนั้นจะดูไปทำไม? ดูจบแล้วมิใช่อารมณ์เสียหรอกหรือ?”

เขายิ้ม “ต้องดูจนจบจึงจะอารมณ์ดีได้ เห็นความทุกข์ของผู้อื่นแล้วจึงรู้ว่าวันคืนของตนเองยังนับว่าไม่เลว”