บทที่ 167: สวนชมวิวแห่งโลกมนุษย์ (1)

บทที่ 167: สวนชมวิวแห่งโลกมนุษย์ (1)

อาหารเช้าถูกจัดวางไว้ในตำหนักข้าง เป็นโต๊ะใหญ่ที่เต็มไปด้วยอาหารมากมาย

น้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ เจี้ยนปิ่งกั่วจื่อ แป้งห่อกุยช่าย ปู้ลาหรางเฝิ่น บะหมี่หั่นด้วยมีด บะหมี่ปี้อันปี้อัน เต้าหู้น้ำ ซุปเผ็ดพริกไทย เอ่อร์ไค้วย่าง ซื่อไม เกี๊ยว...

ยังมีชาเนยอีกหนึ่งกาด้วย!

อาหารทุกอย่างถูกใส่ไว้ในถ้วยชามอันประณีต ปริมาณไม่มากนัก แต่ล้วนพิถีพิถันอย่างยิ่ง

ข้าเริ่มกินตั้งแต่จานแรก จนกระทั่งถึงจานสุดท้าย

จากนั้นก็เช็ดปาก ก่อนเรอออกมาอย่างอิ่มเอมใจ

กู้เจาเหยี่ยนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มือประคองโจ๊กต้มสดไว้ชามหนึ่ง ทว่ากลับยังไม่ได้แตะต้อง

เขาเอาแต่มองข้า จนโจ๊กเย็นชืดไปแล้ว

“เจ้าอายุสี่ขวบครึ่งจริง ๆ หรือ?” ในที่สุดเขาก็อดถามไม่ได้