บทที่ 145: ผู้กำหนดกฎเกณฑ์

บทที่ 145: ผู้กำหนดกฎเกณฑ์

ผู้คนบนถนนได้ยินเสียงนั้น ทว่าไม่มีใครสนใจ

ผู้ที่ควรตั้งแผงก็ตั้งแผง ผู้ที่ควรนั่งสมาธิก็นั่งสมาธิ ผู้ที่ควรขโมยของก็ขโมยของ

ไม่มีใครแม้แต่จะหันไปมองทางนั้น

“พวกเจ้าไม่ได้ยินหรือ?” ข้าถามคนตั้งแผงข้างกาย

เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้า “ได้ยินขอรับ”

“ไม่มีใครจัดการหรือ?”

เขาเงยหน้าขึ้นมองข้าแวบหนึ่ง ก่อนลดเสียงลง “ที่นี่ ขอเพียงไม่ฆ่าคนและไม่ก่อความวุ่นวายในเมือง อยากทำอะไรก็ไม่มีใครสนใจ จะขโมย จะปล้น จะหลอกลวงก็ตามใจ”

ลุงผู้หนึ่งแค่นหัวเราะ “ต่อให้ฆ่าคน ก็ใช่ว่าจะมีใครสนใจ ส่วนใหญ่ต้องดูอารมณ์ของจอมมารผู้สูงศักดิ์ในเมืองผู้นั้น หากอารมณ์ดี ต่อให้เจ้าฆ่าคน เขาก็ไม่ยุ่ง แต่หากอารมณ์ไม่ดี แม้เจ้าผายลม เขาก็ยังเข้ามาจัดการ”

ชายฉกรรจ์อีกคนพยักหน้า “จอมมารผู้สูงศักดิ์จะสนใจหรือไม่ ข้าก็ไม่รู้ แต่พวกเราไม่สนใจแน่นอน พวกที่ชอบสอดมือยุ่งเรื่องชาวบ้าน ป่านนี้หญ้าบนหลุมศพสูงท่วมหัวไปแล้ว”