บทที่ 144: ในที่สุดก็ได้ออกไปเที่ยว

บทที่ 144: ในที่สุดก็ได้ออกไปเที่ยว

เย่เซียวกล่าวว่า “ไม่ได้!”

สองคำสั้น ๆ เด็ดขาดไร้ข้อโต้แย้ง

ข้ายกมือเท้าเอว เดินไปยืนตรงหน้าเขา แล้วเงยหน้ามอง

เขานั่งอยู่บนที่นั่งประธาน สูงกว่าข้าถึงแปดฉื่อ แต่เรื่องท่าทางข่มกันนั้นข้ายอมไม่ได้ “เหตุใด?”

เย่เซียวไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น “ไม่ได้ก็คือไม่ได้”

“ข้าจะไป!” ข้ากระทืบเท้าครั้งหนึ่ง พื้นผลึกศิลาสั่นสะเทือน

แต่ไม่แตกร้าว แข็งเกินไป

บรรพชนตระกูลมู่หรงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราวกับกำลังเกลี้ยกล่อมเด็กไม่รู้ความ “ผู้บำเพ็ญวิชามารด้านนอกจะจับเด็กไป จับไปหลอมโอสถ หรือไม่ก็เอาไปตุ๋นน้ำแกง”

ข้าตบอกตัวเอง “ข้าไม่กลัว! ข้าเป็นผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำ!”