บทที่ 92: ประชุมและกินแตงกวา

บทที่ 92: ประชุมและกินแตงกวา

ทางด้านมหาตำหนัก

บรรยากาศเคร่งเครียดยิ่งกว่าในโรงอาหาร

เจ้าสำนักกับผู้อาวุโสสามคนนั่งล้อมวงกันอยู่

บนโต๊ะไม่มีหมูแดงตุ๋น มีเพียงชาหนึ่งกาและตะเกียงที่ใกล้ดับหนึ่งดวง

ผู้อาวุโสเวินจือหยาเป็นคนแรกที่เอ่ยปาก

“พวกเฒ่าชรานั่นจู่ ๆ ก็ฟื้นคืนชีพขึ้นมา จะต้องไม่ได้มาเพียงเพื่อ ‘ควบคุมสถานการณ์โดยรวม’ แน่ใช่หรือไม่?”

จิ่งหยวนพยักหน้า มือยังคงคลึงโอสถปราณที่หลอมไม่เสร็จอยู่เม็ดหนึ่ง

“ตอนหลานชายตายยังไม่ยอมออกมา คราวนี้กลับวิ่งกันเร็วยิ่งกว่าใคร กระตือรือร้นเสียยิ่งกว่าคนไปตลาดนัด หรือว่าพวกเขาอยู่บ้านว่างจนเห็ดขึ้นแล้ว?”

ผู้อาวุโสวั่งจีขานนามพระพุทธคุณหนึ่งคำ