บทที่ 50: ความผูกพันพ่อลูกลึกซึ้ง

บทที่ 50: ความผูกพันพ่อลูกลึกซึ้ง

ผ่านไปครู่ใหญ่ ฝูเซียวจึงเอ่ยเสียงเบา “เรื่องนี้...บิดาเองก็ไม่คิดว่านางจะปิดด่านเช่นกัน...”

“เดิมทีคิดจะให้พี่ชายของเจ้าไปรับเจ้ากลับมา ใครจะรู้ว่าเจ้ากลับเข้าสำนักอะไรสักอย่างที่ชื่อว่า...สำนักกระบี่สวรรค์แล้ว?”

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลือบมองข้าอย่างระมัดระวัง

“ได้ยินว่ายังเป็นสำนักที่ยากจนที่สุดในแดนบำเพ็ญเซียนอีกด้วย?”

ข้าพยักหน้าด้วยสีหน้ามืดมน

ฝูเซียวถอนหายใจ น้ำเสียงเจือความรู้สึกซับซ้อน “เฮ้อ ลูกสาว เจ้ามีวาสนากับความยากจนเป็นพิเศษหรืออย่างไร? อยู่แดนมารก็ยากจน พอไปแดนบำเพ็ญเซียนก็ยังยากจนอีก”

ข้า “...ท่านพ่อ ท่านพูดไม่เป็นหรือไร?”