บทที่ 19: ซากพิศวงแห่งสัตว์มายา 4

บทที่ 19: ซากพิศวงแห่งสัตว์มายา 4

คนของสำนักชิงอวิ๋นไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น ยังคงไล่ตามมาอย่างกระชั้นชิดยิ่งกว่าเดิม

ศิษย์คนหนึ่งหอบหายใจพลางตะโกนว่า “ถนนนี้ไม่ใช่ของพวกเจ้าเสียหน่อย! ด้วยเหตุใดพวกเราจึงเดินไม่ได้?”

อีกคนรีบผสมโรง “นั่นสิ! แดนลับแห่งนี้เป็นของบ้านพวกเจ้าหรือ?”

ศิษย์หญิงผู้นั้นยังปากแข็ง “พวกสำนักกระบี่ไม่ใช่ว่าเก่งนักหรือ? จะวิ่งเร็วถึงเพียงนี้ไปทำไม?”

ซูหนิงถึงกับหัวเราะด้วยความโมโห “เก่งก็ใช่ว่าจะยอมเป็นโล่ให้พวกเจ้า!”

เหยียนชวนเดือดดาล “แล้วศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเจ้าเล่า? เรียกเขาออกมารับมือสิ!”

สีหน้าของศิษย์สำนักชิงอวิ๋นแข็งค้างเล็กน้อย “ศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเรา...ไปสกัดอีกตัวหนึ่งไว้แล้ว”

เหยียนชวนเกือบสะดุดล้ม “พวกเจ้ายังไปหาเรื่องถึงสองตัวเชียวหรือ?”

มู่หรงจั๋วถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ “...ช่างเป็นอัจฉริยะจริง ๆ”