บทที่ 7: ศิษย์น้องเล็กอัจฉริยะ

บทที่ 7: ศิษย์น้องเล็กอัจฉริยะ

วันรุ่งขึ้น ข้าถูกเสียงนกร้องปลุกจนตื่น

แสงอาทิตย์ส่องผ่านปากถ้ำเข้ามา ให้ความรู้สึกอบอุ่นยิ่งนัก

ข้าเดินออกจากถ้ำพำนัก

เห็นเหล่าศิษย์พี่กำลังฝึกกระบี่อยู่บนลานตรงไหล่เขาฝั่งตรงข้าม

ลานแห่งนั้นไม่ได้ปูอิฐหรือศิลา ฝุ่นดินฟุ้งกระจาย ทุกครั้งที่กระบี่ฟาดลงไป ล้วนกวาดฝุ่นขึ้นมาเป็นกลุ่ม

ทว่าเหล่าศิษย์พี่กลับไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย

กระบวนท่ากระบี่ของพวกเขายังงดงามมากอีกด้วย

แสงกระบี่ของศิษย์พี่ใหญ่พลิ้วไหวดุจสายน้ำ เมื่อฟาดกระบี่ออกไป แม้แต่อากาศยังสั่นสะเทือน

ปราณกระบี่ของซูหนิงเป็นสีเขียวมรกต ทั้งพลิ้วไหวและสง่างาม เมื่อแทงกระบี่ออกไป หญ้ารอบข้างก็พลันงอกงามอย่างบ้าคลั่ง