ตอนที่ 118 พวกนายโชคดีขนาดนี้เลยเหรอ

ท้องฟ้ามืดลงแล้ว จันทราเดี่ยวแขวนสูง แสงเงินผุดผ่องสาดส่องลงมา ราวกับปกคลุมด้วยผ้าขาวบางชั้นหนึ่ง แม้จะมืดแต่ก็ยังมองเห็นทิวทัศน์รอบด้านได้ชัดเจน

ทุกคนตั้งรับอย่างเคร่งขรึม แม้แต่ซังเหนี่ยวเหนี่ยวที่กำลังทอดกุ้งมังกรอยู่ก็ยังหยุดมือ สายตาจับจ้องไปยังแนวป่าไม้ใกล้ ๆ อย่างระแวดระวัง อยู่ในท่าทีพร้อมรบได้ทุกเมื่อ

เสียงนั้นใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ดังกรอบแกรบ คล้ายกับย่ำลงบนกิ่งไม้แห้งที่ร่วงอยู่บนพื้นป่า

บรรยากาศตึงเครียดขึ้นทุกที บางคนถึงขั้นแอบปลุกพลังต่อสู้ขึ้นมาเงียบ ๆ แต่สิ่งที่ออกมากลับเป็นคนกลุ่มหนึ่ง ราว ๆ ยี่สิบสามสิบคน เดินกันออกมาจากในป่าอย่างต่อเนื่องเป็นขบวนใหญ่