กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เขาสวมชุดปฏิบัติการรบสีดำ ขับเน้นเรือนร่างสูงสง่า เขาไม่ได้สวมหมวกทหาร ผมตัดสั้น สันจมูกโด่งเป็นสัน ใบหน้าหล่อเหลาได้รูป แม้สีหน้าจะซีดขาวไร้สีเลือด แต่ก็ยังแผ่กลิ่นอายความน่าเกรงขามของทหารออกมา
เขาได้รับบาดเจ็บที่หน้าท้อง มีคนใช้ผ้าสีขาวก้อนหนึ่งกดปิดบาดแผลเอาไว้ ดูเหมือนต้องการห้ามเลือด แต่ผลลัพธ์กลับไม่ดีนัก โลหิตสีแดงสดยังคงซึมออกมาไม่หยุดจนย้อมผ้าชุ่มโชก
“สวัสดี รบกวนขอยืมเครื่องสื่อสารของคุณหน่อย” หลานซินมองซังเหนี่ยวเหนี่ยวแล้วพูดอย่างสุภาพ
ซังเหนี่ยวเหนี่ยวมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนวางฟืนในอ้อมแขนลงบนพื้น “ถ้าพวกคุณไม่ห้ามเลือดให้เขา รอจนกองทัพพาหน่วยแพทย์มาช่วย เกรงว่าจะสายเกินไป”