กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
จริง ๆ แล้วซังเหนี่ยวเหนี่ยวไม่หิว แค่อยากกิน ของกินเต็มโต๊ะนี้ก็เสียเปล่าไปหน่อย กินไม่หมด แต่เธอก็กินอย่างอิ่มใจและหายอยากแล้ว
“พี่ ขอบคุณที่เลี้ยงนะ” เธอมองจงเฮ่อแล้วกล่าวขอบคุณ “ถ้ามีโอกาสจะให้พี่ได้ลองฝีมือฉัน”
เธอยิ้มเต็มหน้า ลักยิ้มเล็ก ๆ สองข้างแก้มทำให้คนมองละสายตาไม่ได้