กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
กลับมาถึงหอพัก ซังเหนี่ยวเหนี่ยวเป็นคนแรกที่ไปอาบน้ำ พอตากผ้าเสร็จก็จะขึ้นเตียงนอน ตี๋ถิงถิงก็เข้ามาใกล้
“เหนี่ยวเหนี่ยว เดี๋ยวมาเล่นเกมด้วยกันไหม?”
“ไม่เอาหรอก พรุ่งนี้ก็ต้องตื่นเช้าอีกวัน” เธอไม่มีเรี่ยวแรงดี ๆ แบบพวกคุณหรอก
ซังเหนี่ยวเหนี่ยวดึงผ้าห่มมาคลุมตัว นอนลงเตรียมจะหลับ ในใจก็อดบ่นสักประโยคไม่ได้ ชีวิตแบบนี้ไม่ใช่ชีวิตคนเลยจริง ๆ ตื่นเช้ามืดทุกวัน แถมยังเหนื่อยจนแทบตาย
ตี๋ถิงถิงพูดขึ้น “เหนี่ยวเหนี่ยว พรุ่งนี้เป็นวันหยุด ไม่ต้องตื่นเช้าก็ได้”
พอได้ยินคำนี้ ซังเหนี่ยวเหนี่ยวที่หลับตาอยู่ก็ลืมตาขึ้นพรวด ลุกขึ้นนั่งมองตี๋ถิงถิง “พรุ่งนี้เป็นวันหยุดแล้วหรือ?”