กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ซังเหนี่ยวเหนี่ยวเอาหม้อออกมาจากปุ่มมิติมาตำคั้นน้ำ
ทำไมเธอถึงมีหม้อติดตัวสักใบ ไม่มีใครถาม นี่แหละคือความตามใจของปุ่มมิติที่สมองกลมีมาให้เอง
กรองน้ำที่คั้นไว้อีกรอบ ซังเหนี่ยวเหนี่ยวก็เติมน้ำลงไปเจือจาง จากนั้นถามว่ามีใครมีผ้าเช็ดหน้าอะไรทำนองนั้นไหม
หลิงคงยื่นผ้าเช็ดหน้าผืนที่ราคากว่า 1 ล้านของเขามาให้
ซังเหนี่ยวเหนี่ยวเห็นท่าทางเศรษฐีใหม่แบบนี้ของหลิงคงก็ปวดใจ “นายเก็บมันกลับไปซะ”
“ถ้าไม่มีผ้าเช็ดหน้า เอาเสื้อออกมาคนละสองตัวฉีกเป็นผ้าขี้ริ้วก็ได้” เธอว่า
ส่วนทำไมเธอไม่เอามาบ้างหรือ
จนไง เสื้อใหม่ไม่ต้องใช้เงินซื้อหรือ
เธอยังเป็นหนี้อยู่เลย!