กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ลูอิสยกมือขึ้น วางไส้เดือนกำหนึ่งลงบนกลางฝ่ามือของซังเหนี่ยวเหนี่ยว
ลำตัวนุ่มไร้กระดูกเย็นเยียบเล็กน้อย กระดุกกระดิกอยู่ระหว่างมือไม่หยุด
“อ๊ะ!” ซังเหนี่ยวเหนี่ยวกรีดร้องออกมาทันที รีบสะบัดไส้เดือนบนมือทิ้ง ถอยหลังไป ความฝันร้ายในวัยเด็กก็ย้อนกลับมาทันที เธอตกใจจนร้องไห้อย่างไม่เอาถ่าน “ฮือ ๆ …”
โฮเมอร์ตรวจดูรอบ ๆ แล้วกลับมา สิ่งที่เห็นคือภาพซังเหนี่ยวเหนี่ยวกำลังร้องไห้
ใบหน้าเล็กขาวเนียนร้องไห้น้ำตานอง ดวงตางามคู่นั้นแดงก่ำ ราวกับได้รับความอยุติธรรมอย่างใหญ่หลวง
ดูแล้วก็อ่อนแอ น่าสงสาร ทำให้คนอดใจหายอย่างบอกไม่ถูก