ตอนที่ 23 อ้าว นั่งยอง ๆ ร้องไห้อยู่นี่

ราวกับฟ้าเองก็รับรู้ถึงความเศร้าของซังเหนี่ยวเหนี่ยว ฝนจึงเริ่มตกลงมา

แรกเริ่มเป็นเพียงฝนโปรยบางเบา ก่อนจะตกพรำ ๆ อย่างต่อเนื่อง เมื่อต้องตัวก็พาให้รู้สึกเย็นขึ้นมาบ้าง

ซังเหนี่ยวเหนี่ยวเงยหน้ามองท้องฟ้ายามราตรีที่พร่าเลือน เหนือแสงสีตระการตาจากดวงไฟที่เพิ่งสว่างขึ้น มีเพียงความมืดมิดแผ่คลุมเต็มท้องฟ้า