ตอนที่ 128 แม่ทัพเซวียนเวยเจิ้งอวิ๋นจี่

ตอนที่ 128 แม่ทัพเซวียนเวยเจิ้งอวิ๋นจี่

“เอ้อร์โกวเอ๋ย! ลูกแม่!” ป้าเฉียนส่งเสียงหวีดร้องโหยหวน ถลาเข้าไปเบื้องหน้าแคร่ไม้พลางปล่อยโฮร่ำไห้เสียงดัง

ทุกคนต่างพากันเงียบงัน ในเวลาเช่นนี้ ดูเหมือนจะเอ่ยสิ่งใดก็ล้วนเกินจำเป็น

มีชาวบ้านเอ่ยบอกเล่าสถานการณ์ในป่าแก่หัวหน้าหมู่บ้านทั้งสองคน จากนั้นจึงกล่าวปิดท้ายว่า “โชคดีที่แม่นางฉู่ตามไปด้วย มิเช่นนั้นพวกเราคงถูกงูพิษกัดไปแล้ว ยิ่งเข้าไปข้างในลึกเท่าไรก็ยิ่งมืดมิด วังเวงน่ากลัวยิ่งนัก งูพิษเหล่านั้นล้วนมีสีเหมือนกับเปลือกไม้ใบหญ้า หากพวกมันไม่ขยับ ก็มองไม่เห็นเลยแม้แต่น้อย”

ก้นบึ้งแววตาของอวิ๋นเหล่าเกินพลันพาดผ่านความเคียดแค้นสายหนึ่ง เขารู้อยู่แก่ใจว่าเมื่อคืนลูกชายไปทำอะไรมา ไม่แน่ว่าลูกชายอาจจะถูกฉู่ซื่อผู้นี้ทำร้ายจนตายก็เป็นได้