บทที่ 158

บทที่ 158

เจ้านกแดงน้อยยังคงบินวนอยู่กลางอากาศ แสงสีแดงบนตัวมันหดกลับ มองจากระยะไกลแล้วคล้ายกับจุดสีดำเล็ก ๆ เท่านั้น ไม่ได้สะดุดตาแต่อย่างใด

ในจังหวะที่สวีอวี้กำลังครุ่นคิดในใจว่าจะถอยดีหรือไม่ เจ้านกแดงน้อยก็พุ่งทะยานออกไปทางยอดเขาอย่างกะทันหันราวกับลูกธนูหลุดจากแหล่ง

"ท่านนกแดง!"

สวีอวี้ร้องเรียกมันตามสัญชาตญาณ ทว่าก็สายเกินไปเสียแล้ว ทำได้เพียงมองดูมันตัดผ่านผืนฟ้าพุ่งชนเข้าไปในยอดเขาด้วยความตะลึงงัน

"บ้าจริง!"

สวีอวี้สบถเบา ๆ ในใจ พุ่งทะยานตามออกไปโดยสัญชาตญาณ ทะยานมุ่งหน้าไปยังทิศทางของยอดเขา

ทว่า ผ่านไปไม่นานเขาก็สงบสติอารมณ์ลงได้ ฝีเท้าชะลอลง ทุกย่างก้าวที่ทะยานออกไปล้วนอาศัยเงาร่มไม้ พยายามพรางร่างให้มิดชิดที่สุดเพื่อหลีกเลี่ยงการเปิดเผยตัวตน

เขาย่อมไม่รู้ว่าสถานการณ์บนยอดเขาเป็นอย่างไร และไม่รู้ว่ายอดฝีมือที่เข้าปะทะกับสัตว์อสูรระดับห้าตัวนั้นก่อนหน้านี้ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ หรือตอนนี้อยู่ ณ ที่แห่งใด

กระนั้น เจ้านกแดงน้อยก็น่าจะไม่ได้พุ่งขึ้นไปโดยไม่มีเหตุผล