บทที่ 151

บทที่ 151

"อาจจะอย่างนั้น ใครจะรู้ล่ะ"

หลี่เจี้ยฝืนยิ้มแห้ง ๆ ความใจเย็นเมื่อวานนี้มลายหายไปจนหมดสิ้น ระหว่างคิ้วระคนไว้ด้วยความกังวล

ด้วยฝีมือระดับเขา การเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรระดับสองก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีกำลังสู้ หรือกระทั่งอาศัยปืนเขาก็เคยสังหารสัตว์อสูรระดับสองมาแล้ว

ทว่าไม่มีใครรู้เลยว่าสัตว์อสูรระดับสองเหล่านี้จะแห่กันโผล่มาเป็นฝูงเหมือนกับสัตว์อสูรเมื่อวานนี้อีกหรือไม่

หากเกิดแจ็คพอตมีสัตว์อสูรระดับสองพุ่งพรวดเข้ามาทีเดียวหลายตัว ต่อให้เขารอดชีวิตมาได้หวุดหวิด แต่พวกทหารที่เป็นนักยุทธ์ระดับหนึ่งเหล่านั้นจะต้องหนีไม่พ้นความตายอย่างแน่นอน อีกทั้งหากภารกิจล้มเหลว ผลลัพธ์ทั้งหมดเขาจะต้องแบกรับไว้แต่เพียงผู้เดียว!

"หัวหน้าหลี่ ค่าตอบแทนในการล่าสัตว์อสูรระดับสองอยู่ที่เท่าไหร่หรือ?"

สวีอวี้ไม่ได้ใส่ใจความกังวลของอีกฝ่าย เอ่ยถามตรงประเด็นทันที

"หืม?"

หลี่เจี้ยชะงักไปเล็กน้อย มองหน้าอีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่สีหน้าจะเคร่งขรึมลงแล้วกล่าวว่า "นายอย่าได้ไปคิดเจ้ากี้เจ้าการกับพวกสัตว์อสูรระดับสองเป็นอันขาด เจ้าพวกไอ้เดรัจฉานพวกนั้นไม่ใช่สิ่งที่สัตว์อสูรระดับหนึ่งจะเทียบได้เลย ทั้งความเร็วและพละกำลังต่างก็เหนือกว่าสัตว์อสูรระดับหนึ่งมากนัก หรือกระทั่ง..."