บทที่ 150

บทที่ 150

ส่วนที่สวีอวี้ใช้คำว่าบังคับนั้น จางเซียวหาได้ใส่ใจไม่

ท้ายที่สุดแล้ว ในมุมมองของเขาความดีความชอบเช่นนี้ มีเพียงผู้ที่ท่านอาจารย์จูหมายตาไว้เท่านั้นจึงจะคู่ควรจะได้รับ สิ่งที่เรียกว่าบังคับ เป็นเพียงแค่เจ้าเด็กนี่ที่ยังไม่ซึ้งถึงความหวังดีอันล้ำลึกของอาจารย์ก็เท่านั้น

จางเซียวไม่มีความเคลือบแคลงสงสัยเหลืออยู่อีกต่อไป ด้วยความที่รู้ฐานะของท่านจูเป็นอย่างดี ย่อมรู้ว่านี่คือวาสนาอันใด ความตื่นเต้นในใจแทบจะระงับไว้ไม่อยู่ แต่ก็ยังแสร้งทำเป็นสงบแล้วกล่าวว่า "ในเมื่อเป็นการจัดสรรของท่านอาจารย์ ย่อมมีเหตุผลของมันอยู่แล้ว เธอแค่ทำตามให้เต็มที่ก็พอ"

"ถ้าอย่างนั้นภารกิจคุ้มกันเขตเพาะปลูกในวันพรุ่งนี้..."

"เธอไปทำตามปกติได้เลย"

จางเซียวกล่าวด้วยสีหน้าเป็นธรรมชาติ ทว่าในใจกลับรู้สึกปวดแปลบขึ้นมาเล็กน้อย

ค่าตอบแทนไม่ได้ควักออกจากกระเป๋าของตัวเอง แต่นั่นก็เป็นงบประมาณของกองทัพป้องกันเมือง หากสามารถแลกกลับมาเป็นซากสัตว์อสูรได้ก็ยังพอว่า กำไรเห็นๆ ไม่มีทางขาดทุน แต่หากเป็นเหมือนอย่างเมื่อวาน ที่สวีอวี้มอบแค่เศษซากแขนขาของสัตว์อสูรเจ็ดตัว ย่อมแลกทรัพยากรออกมาไม่ได้เลย

ทว่าหากมองนี่เป็นการลงทุนอย่างหนึ่ง ในใจก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง