บทที่ 139

บทที่ 139

เจ้านกแดงน้อยใช้กรงเล็บกำผลึกใสกระจ่างดวงหนึ่งไว้แน่น ขนาดประมาณหัวแม่มือ ตอนแรกเขายังไม่ทันสังเกต จนกระทั่งกระแสความเย็นเยียบสายหนึ่งแผ่มาจากหัวไหล่ ถึงได้รู้ตัวถึงเหตุการณ์นี้

"แก... แกแย่งอาหารมาจากปากสัตว์อสูรระดับห้าได้จริง ๆ หรือ"

สวีอวี้เบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ยังไม่ทันได้คิดให้ละเอียด สัญชาตญาณใต้สำนึกที่เท้าก็ทำงานเสียแล้ว พุ่งทะยานมุ่งหน้าไปทางเบื้องไกลด้วยความเร็วสูง

บนยอดเขา เสียงคำรามกึกก้องด้วยความโกรธเกรี้ยวของสัตว์อสูรดังไม่ขาดสาย ตามมาด้วยเสียงคำรามระงมของสัตว์อสูรที่ดังประสานกันเป็นระลอก เห็นได้ชัดว่าสัตว์อสูรระดับสามพวกนั้นก็ถูกปลุกเร้าแล้วเช่นกัน ต่างพากันพุ่งพรวดลงมาจากภูเขา

"ไอ้พวกนั้นให้ประโยชน์อะไรแก่พวกแกนักหนา ถึงได้ยอมถวายหัวกันขนาดนี้!"

สวีอวี้อดรู้สึกเวทนาสัตว์อสูรระดับสามพวกนั้นไม่ได้ เป็นสัตว์อสูรเหมือนกันแท้ ๆ ไฉนจึงถูกตัวตนระดับห้าบงการเอาตามอำเภอใจได้ง่ายดายปานนั้น

สัญชาตญาณความเป็นสัตว์อสูรหายไปไหนหมดแล้ว

ส่วนเจ้าสัตว์อสูรระดับห้าตัวที่อยู่บนยอดเขานั้นดูคล้ายจะไม่มีเจตนาไล่ตามมาแต่อย่างใด แม้เสียงคำรามจะดุร้าย ทว่ากลับไม่เคยละทิ้งพื้นที่บริเวณนั้นเลย