บทที่ 131

บทที่ 131

รอบด้านยังคงเงียบสงบอย่างน่าประหลาด แม้แต่ลมพัดไหวสักนิดก็ไม่มี

สวีอวี้กลั้นหายใจ พลังจิตแผ่ซ่านออกไปดุจใยแมงมุม ทว่าแม้แต่ในระยะการรับรู้ภายใต้การเร้นกายเต็มกำลังของเขาก็ไม่พบร่องรอยของสัตว์ป่ากลายพันธุ์ใด ๆ เลย

ความผิดปกตินี้ทำให้เขานึกถึงความเงียบงันอันประหลาดที่เคยเจอในแดนเถื่อนเมื่อช่วงก่อนหน้านี้ ตอนนั้นก็ไร้ซึ่งลางบอกเหตุใด ๆ เช่นกัน เมื่อราตรีมาเยือน ทันใดนั้นเหล่าสัตว์อสูรก็คล้ายถูกพลังไร้รูปชักใยจนเข้าห้ำหั่นกันเองอย่างกะทันหัน

ตอนนั้นสวีอวี้ไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใด แถมยังฉวยโอกาสกวาดแต้มพลังงานมาได้ไม่น้อย

ทว่าเมื่อมาลองคิดดูในตอนนี้ ปรากฏการณ์ที่ผิดปกตินี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน

เจ้านกแดงน้อยกระโดดโลดเต้นอย่างกระวนกระวายอยู่บนบ่าของเขา ขนทั่วร่างพองฟูขึ้นเล็กน้อยคล้ายกำลังส่งเสียงเตือน

สวีอวี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังคงหลบเลี่ยงออกจากโพรงหินอย่างระมัดระวัง อาศัยความมืดอำพรางถอยร่นไปด้านหลัง

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าสันเขานั้นซ่อนอะไรอยู่ แต่การรีบออกห่างให้เร็วที่สุดคือแผนการที่ดีที่สุด