บทที่ 125

บทที่ 125

"ดาบของเซี่ยซื่อเหตุใดจึงไปตกอยู่ในมือของเขาได้?"

ชายหนุ่มร่างสูงสีหน้ามืดครึ้ม อาวุธของนักศึกษาจากสถาบันยุทธ์กลับตกไปอยู่ในมือของคนนอก นึกไม่ถึงว่าเมื่อครู่ที่เขาใช้วิชาโจมตีออกไปจึงไม่ถูกฟันจนขาด

"เขาให้ผมมา ทำไม มีปัญหาอะไรหรือ?"

สวีอวี้แค่นเสียงหัวเราะเยาะ มือที่กำด้ามดาบคลายออกเล็กน้อยก่อนจะกำชับแน่นขึ้นอีกครั้ง ถึงค่อยรู้สึกว่าฝ่ามือสบายขึ้นมาบ้าง

ทว่าอีกฝ่ายหลังจากตกตะลึงไปครู่หนึ่งก็กลับมาเย็นชาอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าไม่อยากเสียเวลาพูดจาไร้สาระอีกต่อไป ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอพร้อมกับรุกไล่ด้วยกระบี่ในมือที่ดุดันยิ่งกว่าเดิม เงากระบี่คมกริบแฝงไว้ด้วยความดุร้าย เห็นได้ชัดว่าการใช้กระบวนท่าติดต่อกันหลายครั้งแต่ยังจัดการนักล่าสัตว์อสูรคนนี้ไม่ได้ ทำให้เขาเริ่มรู้สึกหมดความอดทน

หากพูดถึงเรื่องเลือดลมแล้ว พวกเขาแข็งแกร่งกว่าสวีอวี้อยู่มาก กระบวนท่าและฝีก้าวบนมือก็ไม่ใช่สิ่งที่นักล่าสัตว์อสูรไร้รากฐานจะเทียบติด

ชายหนุ่มอีกคนก็เลิกออมมือเช่นกัน การโจมตีดุเดือดขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นวงล้อม