บทที่ 117

บทที่ 117

น้องสาวสวีเยว่ แม่สวี และป้าสะใภ้ทั้งสามคนกำลังขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง สีหน้าอิดโรย เสื้อผ้าบนตัวฉีกขาดไปบ้าง แต่ยังดีที่ดูเหมือนไม่มีบาดแผลภายนอกที่ชัดเจน

"แม่ครับ เสี่ยวเยว่..."

สวีอวี้รู้สึกแสบจมูกขึ้นมาวูบหนึ่ง ลำคอคล้ายมีอะไรมาจุกไว้ ความโกรธแค้นรุนแรงสายหนึ่งพรั่งพรูขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจ

"เสี่ยวอวี้? แม่ของลูก เสี่ยวอวี้มาแล้ว!"

ป้าสะใภ้ได้สติเป็นคนแรก หลังผ่านพ้นความตกตะลึงชั่วขณะ เธอก็ผลักแม่สวีเบา ๆ พร้อมเอ่ยขึ้น

"เสี่ยว... เสี่ยวอวี้? ลูกกลับมาแล้วหรือ?!"

แม่สวีเงยหน้าขึ้นขวับ ในดวงตาฉายแววไม่อยากจะเชื่อ เธอกลัวว่าตัวเองจะตาฝาดไป จึงขยี้ตารอยย้ำ ๆ เมื่อยืนยันแน่ชัดแล้วว่าเป็นสวีอวี้ ร่างกายของเธอถึงกับสั่นเทิ้มขึ้นมาคราหนึ่ง

"พี่ครับ? แม่ พี่มาช่วยพวกเราแล้วใช่ไหมคะ? หนูได้ยินเสียงพี่เมื่อครู่นี้"

สวีเยว่อ่อนเพลียจนเกินไป เธอลืมตามองออกไปนอกลูกกรงเหล็ก ทว่าเนื่องจากสายตาพร่ามัว จึงทำได้เพียงมองเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยราง ๆ เท่านั้น