บทที่ 115

บทที่ 115

"ว่าอย่างไร หรือว่าเธอจะคิดว่าหนึ่งหมื่นนั้นน้อยเกินไป?"

น้ำเสียงของพี่เมิ่งเบามาก ชวนให้รู้สึกเคลิบเคลิ้มจนไม่อาจก่อความคิดขัดขืนใด ๆ ขึ้นมาได้ "ถึงแม้กิ่งผลสุริยันเพลิงจะไม่ธรรมดา แต่ท้ายที่สุดมันก็เป็นเพียงกิ่งไม้ส่วนเกิน หากไม่ใช่เพราะมันมีประโยชน์พิเศษสำหรับฉัน ฉันก็คงไม่ใช้ราคานี้รับซื้อหรอก"

"ตามที่พี่เมิ่งว่ามาเถอะ"

แม้สวีอวี้จะคาดเดาได้ว่าราคานี้ยังพอมีพื้นที่ให้ต่อรองขึ้นไปได้อีก แต่เขาก็ไม่ได้โลภมากจนเกินไป

เมื่อว่ากันตามจริงแล้ว ผลลัพธ์ครั้งนี้ถือว่าเกินความคาดหมายไปไกลโขแล้ว

ด้วยเหตุนี้ ไม่เพียงแต่เขาจะสามารถไปไถ่ตัวคนในครอบครัวคืนจากคุกได้เท่านั้น แต่ยังสามารถเช่าที่พักที่ปลอดภัยกว่าเดิม รวมถึงจัดหาทรัพยากรฝึกฝนมาให้พวกเขาได้อีกด้วย

"น้องชายช่างใจกว้างเสียจริง วางใจเถอะ พี่สาวไม่เอาเปรียบเธอหรอก"

เมื่อเห็นเขาตอบรับอย่างเด็ดเดี่ยว รอยยิ้มริมฝีปากแดงระเรื่อก็ยกโค้งขึ้น เผยรอยยิ้มเย้ายวนใจที่พรากวิญญาณคนมอง

ดวงตาของพี่โจวที่อยู่ด้านข้างเอ่อล้นด้วยความอิจฉา ทว่าเธอก็รู้ดีว่าทรัพยากรระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่ตนจะเอื้อมมือไปแตะต้องได้