บทที่ 109

บทที่ 109

เสียงร้องแหลมเสียดฟ้าดังขึ้นกะทันหัน คลื่นเสียงแผ่ขยายราวกระแสน้ำ จนพฤกษาในป่าสั่นไหวระริก

บรรดาสัตว์อสูรในป่าต่างหมอบราบกับพื้น ตัวสั่นเทา แม้กระทั่งสัตว์อสูรระดับห้าที่กำลังไล่ล่าอย่างบ้าคลั่งตัวนั้น ยังพลันหยุดฝีปากชะงักเท้าลงทันที พร้อมกับส่งเสียงคำรามต่ำด้วยความตื่นกลัว

ดวงตาของสวีอวี้หดเกร็ง หัวใจเต้นกระหน่ำไม่เป็นส่ำ เมื่อเทียบกับสัตว์อสูรระดับห้าด้านหลังแล้ว กลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวตัวนี้กลับเหนือกว่าเป็นร้อยเท่า แรงกดดันอันน่ากลัวที่คล้ายสามารถแผดเผาทุกสิ่งในโลกโหมซัดเข้ามา เพียงแค่ยืนมองอยู่ไกล ๆ ก็พลันรู้สึกถึงความร้อนระอุแผดเผา ราวกับผิวหนังกำลังจะถูกจุดไฟเผาไหม้

สัตว์อสูรระดับห้าด้านหลังกลับเริ่มตัวสั่นเทา ร่างมหึมาหยุดนิ่งอยู่กับที่ ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ราวกับลืมวิธีหนีเอาตัวรอดไปแล้ว

หลังจากสวีอวี้ตั้งสติได้ ก็รีบตบเจ้านกแดงน้อยเบา ๆ แล้วอาศัยจังหวะนี้หลบอยู่หลังลำต้นไม้พร้อมกับกลั้นหายใจ

เจ้านกแดงน้อยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าดุจลำแสงสีชาด ตามมาด้วยเสียงร้องอันกังวานของมัน