กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 103
"ปัง!"
ร่างที่กำยำล่ำสันของนักยุทธ์ชั้นสามผู้หนึ่งถือโล่สองมือขวางอยู่เบื้องหน้า ทันทีที่ปะทะกัน หน้าโล่โลหะก็บุ๋มยุบลงในพริบตา ง่ามมือปริแตก ร่างทั้งร่างถูกกระแทกจนลอยเคว้งกลางอากาศ พร้อมกับกระอักเลือดคำโตพ่นออกมาสด ๆ
ท่ามกลางสายตาหวาดผวาของผู้คน ชายฉกรรจ์กระแทกเข้าใส่กำแพงที่พังทลายอย่างแรง ฝุ่นผงคลุ้งกระจาย เป็นตายร้ายดีอย่างไรสุดจะรู้
"ไอ้เดรัจฉานนี่ทำไมถึงดุร้ายป่าเถื่อนนัก ฉู่หงจง เมื่อวานพวกนายไปทำอะไรมันมากันแน่"
เสียงของนักยุทธ์ชั้นสามผู้หนึ่งสั่นเทา เอ่ยถามด้วยความโกรธ
สัตว์อสูรระดับสี่ขั้นจุดสูงสุดย่อมมีความฉลาดไม่น้อย ตามหลักแล้วเผชิญหน้ากับการรุมล้อมของพวกเขานักล่าสัตว์อสูรมากมายขนาดนี้ ฝ่ายตรงข้ามไม่ควรบ้าคลั่งโจมตีไม่ยั้งคิดเช่นนี้ และปล่อยให้การโจมตีสารพัดซัดใส่ร่างตัวเอง แม้ว่าหนังมันจะหนาเตอะแค่ไหน ก็ควรจะมีใจคิดหลบหลีกบ้าง
เวลานี้ บนตัวของกระทิงอสูรทิ้งรอยแผลตื้นลึกสลับกันเอาไว้ มีเลือดสีดำอมน้ำตาลซึมไหลออกมาอย่างช้า ๆ ทว่ามันคล้ายกับไม่รู้สึกเจ็บปวด ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยความดุร้ายและบ้าคลั่ง พุ่งชนดะไปทั่ว ท่าทางหมายจะบดขยี้ผู้บุกรุกทุกคนให้แหลกละเอียดเป็นจุล