บทที่ 87

บทที่ 87

สวีอวี้ชะฝีเท้าลงเล็กน้อย เงยหน้ามองตรงไปเบื้องหน้า

คนที่ขวางทางอยู่คือชายร่างกำยำสูงเกือบสองเมตร กล้ามเนื้อปูดโปน ท่อนแขนเปลือยเปล่าสักรูปหัวอสูรดุร้ายน่ากลัว เวลานี้เขากำลังจ้องมองมาด้วยแววตาดุดัน เปี่ยมด้วยความอาฆาตมาดร้ายแบบไม่คิดจะปิดบัง

"นักล่าสัตว์อสูร?"

สวีอวี้สัมผัสได้อย่างเฉียบคมว่า บริเวณระหว่างคิ้วของชายร่างกำยำผู้นั้นมีกลุ่มพลังเลือดลมสีแดงจาง ๆ ลอยวนอยู่

ต่างจากพวกที่ดื่มสุราดูความสนุกสนานทั่วไป คนผู้นี้มีไอสังหารที่ผ่านการผ่านความเป็นความตายมาแล้วติดตัว เห็นได้ชัดว่าเป็นนักล่าสัตว์อสูรตัวจริง

"มีธุระอะไรรึ?"

สวีอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ค่อยเข้าใจว่าเหตุใดอีกฝ่ายถึงได้แสดงความเกลียดชังต่อตนเองรุนแรงขนาดนี้

รวมถึงผู้คนในร้านเหล้าอีกหลายคน สายตาที่มองมายังเขาก็เต็มไปด้วยความไม่เป็นมิตร ราวกับการที่เขาเดินเหยียบย่างเข้ามาในสถานที่แห่งนี้คือการล่วงเกินอย่างหนึ่งแล้ว

"ใครอนุญาตให้แกเข้ามาในร้านเหล้าตะวันลับกัน?"