บทที่ 38

บทที่ 38

"หึ สัญญาบ้าบออะไรกัน ฉันเดาว่าเจ้าของเดิมคงเป็นคนทิ้งไว้ที่นี่มากกว่า"

ในตอนที่ทหารสองนายกำลังลังเลและเตรียมจะเข้าไปดูให้แน่ใจ หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งซึ่งยืนพิงประตูเหล็กอยู่ไม่ไกลก็เอ่ยเยาะเย้ยขึ้นด้วยสีหน้าเหยียดหยาม "ท่านคะ ผู้พักอาศัยบ้านแถวปิ่งเจ็ดหลังที่เก้าเนี่ยฉันรู้จักดี เป็นพวกผู้ดีที่ออกมาจากป้อมปราการนั่นแหละ เพียงแต่ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นหน้า คงเป็นเพราะครอบครัวพวกมันใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไรสักอย่าง ถึงได้มาแย่งชิงรังนกกระจอกแบบนี้"

"แกพูดจาเหลวไหล ครอบครัวเราไม่ได้ทำนะท่าน สัญญาแผ่นนี้น่าจะมีบันทึกวันที่ไว้อยู่ ถ้าพวกท่านไม่เชื่อลองไปตรวจสอบที่หน่วยองครักษ์เมืองได้ บนนั้นยังมีตราประทับสีแดงอยู่ด้วย ไม่มีทางเป็นของปลอมแน่นอน!"

แม่สวีรีบอธิบายด้วยความร้อนรน แม้เธอจะไม่เข้าใจคำว่าแย่งชิงรังนกกระจอกอะไรนั่น แต่จากสีหน้าของหญิงคนนั้นก็รู้ได้ทันทีว่ามันไม่ใช่คำพูดที่ดีงามแน่

ทหารสองนายสบตากันชั่วครู่ ในแววตาฉายแววลังเลขึ้นมาวูบหนึ่ง หนึ่งในนั้นขมวดคิ้วแล้วเอ่ย "ตราประทับสีแดงนั่นปลอมยากจริงๆ อีกอย่าง พวกคนเร่ร่อนอย่างพวกมันก็คงไม่กล้าหาญชาญชัยถึงขนาดนี้หรอก"