บทที่ 3

บทที่ 3

สวีอวี้กลั้นหายใจตั้งสมาธิ ปรับร่างกายที่สั่นเทาเล็กน้อยโดยไม่เป็นธรรมชาติเนื่องจากความตื่นตระหนกให้สงบลง เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ถูกนกกระจอกพบเข้า เขาจึงไม่ใช้สายตาจ้องมอง แต่พยายามใช้พลังจิตในการจับสัมผัสและรับรู้ถึงมันแทน

ภายใต้การสัมผัสอันเงียบงันนี้ สวีอวี้ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่า ต่อให้จะหลับตาอยู่ แต่กลับเสมือนว่าในความมืดมิดมีดวงตาสวรรค์คู่หนึ่ง ฉายภาพในรัศมีสิบกว่าเมตรเข้ามาในห้วงความคิดอย่างชัดเจน กระทั่งสายลมพัดผ่านหญ้าไหวก็ไม่อาจหลุดพ้นจากการรับรู้ของเขาไปได้

ในที่สุด ความสนใจของนกกระจอกก็ถูกดึงดูดด้วยข้าวสาร หลังสังเกตการณ์ด้วยความระแวดระวังอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดมันก็กระพือปีกร่อนลง เมื่อกวาดสายตามองรอบด้านและไม่พบความผิดปกติ มันจึงค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้

สวีอวี้ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจรุนแรง จิตใจตึงเครียด มือถือเชือกป่านไว้แน่น ทันใดนั้นเมื่อนกกระจอกเข้ามาใกล้หลุมพราง ห่างจากเขาไม่ถึงหนึ่งเมตร พลังจิตที่สะสมมานานก็ถูกบิดเกลียวรวมกันเป็นหนึ่งอย่างฉับพลัน

"เข็มจิตสัมผัส"

"ฟิ้ว"

คลื่นความผันผวนอันเลือนรางสายหนึ่งกวาดผ่านอากาศ พลังจิตแหลมคมดุจลูกศรที่หลุดจากแหล่ง พุ่งเข้าแทงนกกระจอกที่กำลังหย่อนความระแวดระวังลงอย่างรุนแรง

"รี๊ด"

เสียงร้องแหลมสูงจนผิดเพี้ยนเพิ่งจะดังขึ้นก็พลันขาดห้วงไป นกกระจอกตัวใหญ่กว่าหนึ่งเมตรคล้ายถูกค้อนไร้รูปร่างกระแทกเข้าที่หัวอย่างจัง มันเซถลาวูบหนึ่งจนลืมแม้กระทั่งกระพือปีก ร่างกายสูญเสียการทรงตัวราวกำลังเมาสุรา