บทที่ 2

บทที่ 2

"ไม่! ได้โปรดเมตตา ผ่อนผันให้อีกสักไม่กี่วันเถอะ พวกเราจะหาทางให้ได้อย่างแน่นอน ต่อให้ต้องขายหม้อขายไหก็ต้องหามาใช้คืนให้ได้"

"เยว่เอ๋อร์เธอเพิ่งจะอายุเก้าขวบเองนะ!"

จางมั่วฮวาผู้เป็นมารดากระแทกเข่าทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นดิน เสียงร่ำไห้นั้นทั้งน่าเวทนาและหมดหนทาง หน้าผากโขกลงบนพื้นโคลนที่เย็นเฉียบอย่างแรง

สวีเยว่หวาดกลัวจนตัวสั่นเทานั่งขดตัวอยู่ตรงมุมเตียง ใบหน้าดวงน้อยซีดเผือดเต็มไปด้วยความหวาดผวา คว้าชายเสื้อของสวีอวี้ไว้แน่นราวกับนั่นคือท่อนไม้ลอยน้ำเพียงหนึ่งเดียว

สวีอวี้ที่นอนอยู่บนเตียงเตา หรืออาจได้รับผลกระทบจากเจ้าของร่างเดิม ทำให้เปลวเพลิงแห่งความโกรธเกรี้ยวปะทุขึ้นในอก เขาอยากจะพุ่งเข้าไปฉีกกระชากใบหน้าที่ชั่วช้าพวกนั้นให้แหลกเป็นชิ้น ๆ แต่ความเจ็บปวดจากการฉีกขาดที่หัวไหล่ซ้ายและความอ่อนระโหยไปทั่วร่าง ทำให้แม้แต่จะยกนิ้วสักนิ้วเขาก็ยังทำได้อย่างยากลำบาก

เขาได้แต่จ้องมองพี่หน้าบากเขม็ง ฝังภาพใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโลภและความโหดเหี้ยมนั้นลงไปในใจ

เขารู้ชัดแจ้งในใจว่า ค่าตอบแทนของยาช่วยชีวิตเม็ดนั้นคือใบสัญญาขายตัวที่มารดาจำใจต้องเซ็นในยามที่ไร้หนทาง เป็นการแลกอนาคตของน้องสาวมาเพื่อต่อลมหายใจอันรวยริน!

"เลิกเห่าหอนน่ารำคาญให้ท่านปู่ฟังได้แล้ว ฉันไม่มีเวลามาเสียเวลาเล่นขายของกับพวกแกหรอกนะ"