ตอนที่ 49 เจ้าทึ่มคร่ำครึอาจเป็นมารราคะ

ครืน ๆ—

เมื่อแสงสุดท้ายเลือนหายไปจากขอบฟ้า สายฝนโปรยปรายพลันเทกระหน่ำลงมาพร้อมเสียงฟ้าร้อง ผู้คนที่ผ่านไปมาต่างยกแขนขึ้นบังศีรษะและเร่งฝีเท้า ส่วนเถ้าแก่โรงเตี๊ยมก็เฝ้ารออย่างกระวนกระวาย เดินวนไปวนมาไม่หยุด

ลมพัดผ่านประตูที่เปิดกว้างจนแสงไฟในโถงใหญ่สว่างวูบดับวูบ บรรยากาศชวนอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

ผู้คนกลุ่มเล็ก ๆ ถูกฝนห่าใหญ่ขวางไว้ภายในโรงเตี๊ยม พวกเขามองท่าทางร้อนใจของเถ้าแก่แล้วถอนหายใจเบา ๆ “เซี่ยผู้อาวุโสเซียนเป็นบุคคลสำคัญอันดับต้น ๆ ของสำนักมังกรหมอบ เจ้าวางใจเถิด ย่อมไม่เกิดเรื่องไม่คาดฝันหรอก”

“แม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่สัตว์มารคราวนี้ดูชั่วร้ายกว่าครั้งก่อน ๆ มาก”

เถ้าแก่ถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า

ในโลกปัจจุบัน ผู้แข็งแกร่งย่อมกลืนกินผู้อ่อนแอ การบำเพ็ญเซียนคือหนทางรอดเพียงหนึ่งเดียว