ตอนที่ 46 ภายนอกเป็นวิญญูชน แท้จริงจิตใจสกปรก

ยามราตรีมืดมิด แสงจันทร์เลือนราง เหลือเพียงเสียงสายลมยามค่ำคืนพัดผ่านกับเสียงใบไม้เสียดสีกัน ในป่ามีเพียงคนสองคนเท่านั้น สตรีนางนั้นประหนึ่งนางภูตผู้มองทะลุจิตใจผู้คนได้ แม้ชายหนุ่มจะมีสีหน้าไร้อารมณ์ นางก็ยังมองออกถึงความคิดในใจของเขา

นางยิ้มหวานหยาดเยิ้ม โน้มเข้าไปเป่าลมหายใจใส่หน้าชายหนุ่ม คำพูดเปี่ยมด้วยการหยอกเย้า “ข้าอยู่ที่นี่ มิใช่เพราะเจ้าคิดถึงข้าหรือ?”

ชายหนุ่มผู้มีนิสัยเคร่งครัดจะทนรับสิ่งเหล่านี้ได้อย่างไร เขาเบือนศีรษะหลบความสนิทสนมของนาง “ศิษย์น้องหญิงเล็ก อย่าทำเช่นนี้”

“ไม่ให้ทำเช่นไร? เช่นนี้หรือ? หรือเช่นนี้?”