ตอนที่ 42 ข้านึกว่าเจ้าจะเอาเปรียบข้า

เพราะมองไม่เห็น ด้านการรับรู้ประสาทสัมผัสอื่นจึงยิ่งชัดเจนขึ้น เมื่อซูหว่านเจาวางมือลงบนกลางฝ่ามือของเขาในชั่วขณะนั้น กล้ามเนื้อทั่วร่างของเซี่ยหานเซิงก็ยิ่งเกร็งแน่น

นิ้วมือของศิษย์น้องหญิงอ่อนนุ่มราวไร้กระดูก คล้ายมีหยดน้ำเกาะอยู่ เปียกชื้นและนุ่มลื่นจนมือที่กำกระบี่มานานปีของเขาไม่กล้าออกแรง เกรงว่าหากเผลอเพียงนิดจะทำให้นางแหลกสลาย

เขาก้มตัวลงเล็กน้อย เส้นผมพลิ้วตกลงตามการเคลื่อนไหว เดิมทีเขาเป็นคนพิถีพิถันไร้ที่ติ ทว่าบัดนี้กลับดูยุ่งเหยิงอยู่หลายส่วน

“นี่ รีบพยุงข้าขึ้นสิ”

มิติกาลเวลาควบแน่นอยู่นาน สุดท้ายก็ยังเป็นซูหว่านเจาที่ทำลายความเงียบงันลง

น้ำใกล้จะเย็นแล้ว นางจึงอยากเร่งให้เขาเร็วขึ้น

เซี่ยหานเซิงจึงได้สติกลับมา ก่อนจะช้อนนางขึ้นราวกับหุ่นเชิด