กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกม่วง
ชายหนุ่มเปิดผ้าห่มออกแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “มีลูกแมวตัวหนึ่งเข้ามาในบ้าน ไม่ยอมนอน เอาแต่ลับกรงเล็บอยู่ใต้เตียง แล้วจะให้ข้าหลับลงได้อย่างไร อืม ที่แท้ก็เป็นจิ้งจอกน้อยตัวหนึ่ง”
เขากวาดตามองการแต่งกายของนาง แล้วใช้นิ้วเขี่ยหน้ากากของนางเบา ๆ ก่อนยิ้มบาง “สวมหน้ากากแล้ว ข้าก็จำเจ้าไม่ได้หรือ?”
ซูหว่านเจา “……”
นางถอดหน้ากากออกอย่างห่อเหี่ยว เผยให้เห็นใบหน้าเล็กซีดเผือด แล้วแก้ตัวด้วยเสียงอู้อี้ว่า “ไม่ได้ลับ……”
ตอนอยู่ใต้เตียง นางยังไม่กล้าหายใจแรงด้วยซ้ำ แล้วจะกล้าลับกรงเล็บได้อย่างไร
“เช่นนั้นเจ้าได้บุกรุกเข้ามาในห้องของข้าหรือไม่? หรือว่าอาการเดินละเมอยามราตรีของศิษย์น้องหญิงยังรักษาไม่หาย? ต้องให้ศิษย์พี่หลอมยาให้เจ้าหรือ?”
“……”
ผู้บุกรุกโดยพลการถูกจับได้คาหนังคาเขา นางก้มหน้าหงอยแล้วตอบว่า “บุกรุกแล้ว ไม่ต้องหลอมยา”