ตอนที่ 11 เซี่ยหานเซิง! เจ้าสารเลว!

แต่เช้าตรู่ความฝันอันแสนสุขของซูหว่านเจาก็ถูกรบกวน ทั้งยังถูกตำหนิยกใหญ่จนความง่วงของนางหายไปครึ่งหนึ่ง เส้นผมบนศีรษะชี้ฟูยุ่งเหยิง เส้นผมทุกเส้นทั่วร่างล้วนแผ่กลิ่นอายไม่สบอารมณ์ออกมา

นางพยุงประตูด้วยสีหน้างุนงง พลางเกาศีรษะ แล้วก้มมองตนเอง

อืม เป็นชุดชั้นในสีขาวเรียบ ๆ แบบที่พบเห็นได้ทั่วไปในโลกผู้บำเพ็ญ ด้านนอกคลุมด้วยเสื้อคลุมสีแดงอ่อนผืนหนึ่ง

แม้จะดูยุ่งเหยิงไปสักหน่อย แต่ส่วนที่ควรเปิดเผยและไม่ควรเปิดเผยล้วนไม่มีส่วนใดโผล่ออกมา

นางมีสีหน้าเหลือเชื่อ นี่เป็นถึงโลกบำเพ็ญเซียนแล้ว เหตุใดความคิดยังหัวโบราณถึงเพียงนี้กัน??

นางหรี่ตาลงเล็กน้อย ราวกับแมวที่ได้กลิ่นเนื้อ ทั้งยังไม่กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า กลับยิ้มกริ่มแล้วส่ายกายไปทางที่ใบหน้าของเขาหันมา