กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 243 จดหมายตอบ
“ไม่มีใครรังแกแม่หรอกจ้ะ เมื่อกี้แม่แค่อ่านหนังสือที่เศร้าเล่มหนึ่งแล้วน้ำตาไหลออกมาน่ะ”
เมื่อมองดูลูกทั้งสามคนที่รู้ความและคอยปกป้องแม่อยู่ตรงหน้า ซ่งหรั่นหรั่นก็หัวเราะออกมาทั้งน้ำตา
อาจเป็นเพราะเมื่อครู่อ่านจดหมายเพลินจนเกินไป ตัวซ่งหรั่นหรั่นเองจึงไม่ทันรู้ตัวเลยว่าตาแดงและมีน้ำตาไหลออกมา
ซ่งหรั่นหรั่นใช้มือแตะที่หางตาเบา ๆ ก็พบว่าเปียกชื้นจริง ๆ
“แม่ต้องคิดถึงพ่อแน่ ๆ เลย แต่พ่อต้องไปทำงานหาเงินมาเลี้ยงพวกเรา ส่วนแม่ก็ต้องไปโรงเรียนเหมือนพวกเรา สองสามวันนี้พวกเราก็คิดถึงพ่อกับแม่เหมือนกัน”
“แม่ วันก่อนนู้นนนนผมก็ร้องไห้เหมือนกัน แม่ไม่ต้องเขินหรอก”
“หนูมีผ้าเช็ดหน้าค่ะ แม่ก้มหัวลงมาหน่อยสิคะ”
กู้หมิงจื้อล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋า เขย่งปลายเท้าหมายจะเช็ดหน้าให้ซ่งหรั่นหรั่น