กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 234 ทะลุเข้าหนังสือสองร้อยสามสิบสี่
เวลาเที่ยงกว่า อันอวี้เหมย อันอวี้หลาน และอันอวี้จู๋ก็เลิกงานกลับมาแล้ว
อันหมินมีพี่เลี้ยงคอยช่วย อาหารกับข้าวก็ทำเสร็จหมดแล้วเช่นกัน
“แม่ ชิมดูสิว่ากับข้าวฝีมือฉันก้าวหน้าขึ้นบ้างไหม”
หลังจากผู้บัญชาการอันเอ่ยปากว่าเริ่มกินข้าวได้ อันหมินก็ทนรอไม่ไหว คีบไก่ผัดพริกแห้งหนึ่งตะเกียบใส่ลงในชามของซ่งหรั่นหรั่นทันที
“สีเหลืองทอง กรอบนอกนุ่มใน ทั้งหอมทั้งเผ็ด มีพัฒนาการขึ้นมากจริง ๆ”
เมื่อมองสายตาที่เปี่ยมด้วยความคาดหวังของอันหมิน หลังจากซ่งหรั่นหรั่นได้ชิมแล้วก็เอ่ยปากชมอย่างไม่ตระหนี่ถี่เหนียว
ผู้ใหญ่ในยุคนี้ ต่อให้เด็กทำได้ดีเพียงใด ก็ยากที่จะเอ่ยปากชม
บางคนอาจกลัวเด็กจะเหลิง จึงใช้การศึกษาแบบกดข่มตัดทอนกำลังใจ