กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 165 ทะลุเข้าหนังสือหนึ่งร้อยหกสิบห้า
“งั้นก็ได้ กับข้าวกับหมั่นโถวของเธอฉันจะแยกเก็บไว้ให้”
หลินเมิ่งอวิ๋นเพียงรู้สึกว่าหญิงหลังคลอดในห้องผู้ป่วยเดียวกันก็คลอดลูกชายเหมือนกัน คงไม่ตัดใจยอมสับเปลี่ยนโดยมิให้รู้ตัวหรอก
แต่เรื่องพรรค์นี้ก็ทำได้แค่ครอบครัวตัวเองต้องคอยระวังป้องกันเอาไว้ คนคลอดลูกมีมากมายทุกวัน หมอก็จำไม่ได้หรอกว่าลูกบ้านไหนหน้าตาเป็นอย่างไร
“แม่ ทุกคนอย่าออกไปเลย กินในห้องนี้แหละ”
ซ่งหรั่นหรั่นแค่งีบไปครู่หนึ่ง พอหลินเมิ่งอวิ๋นเดินเข้ามาในห้องเธอก็ตื่นแล้ว
ท้องเธอหิวจนแทบจะแบนติดหลังอยู่แล้ว เธอไม่อยากได้กลิ่นหอมของกับข้าว ถึงได้หลับตาแกล้งทำเป็นนอนหลับ
“ได้สิ!”
ลูกสะใภ้ไม่ถือสา ได้กินข้าวในห้องย่อมดียิ่งกว่าอยู่แล้ว
“แง้ ๆ ๆ ๆ ๆ!”