เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 14 หุ่นฟางสยองขวัญ
ม่านราตรีจุติลงมาอย่างไร้สัญญาณเตือน
พื้นที่ “ห้องหอ” ที่อู๋เฮ่าจงใจจัดสรรออกมาแห่งนี้ ตั้งอยู่ตรงแอ่งที่ต่ำห่างออกไปจากค่ายหนึ่งร้อยเมตร
ต้นข้าวสาลีสูงตระหง่านรอบด้านถูกกดจนล้มลง แล้วปูเสื้อผ้าทับลงไปชั้นหนึ่งเพื่อใช้ต่างผ้าปูที่นอน
แสงจันทร์สีแดงสาดเทลงมาราวกับม่านน้ำ คลุมสถานที่แห่งนี้ไว้ด้วยบรรยากาศกำกวมและสิ่งพิสดาร
“พี่ชายจิ้นเซิ่ง…เดี๋ยวพี่ต้องเบามือหน่อยนะ อย่าทำฉันเจ็บล่ะ”
ดอกบัวขาวนั่งอยู่บนกองเสื้อผ้าผืนนั้น พลางแสร้งทำเป็นเอียงอายปลดกระดุมเสื้อ อีกด้านหนึ่งในใจกลับกลอกตาบน
ที่ซอมซ่อแห่งนี้มีแต่ตอข้าวสาลี ทิ่มก้นเธอจนปวดแสบไปหมด
อีกทั้งหวังจิ้นเซิ่งตรงหน้านี้ นับตั้งแต่เดินมาถึงเมื่อครู่ ก็เอาแต่ยืนบื้ออยู่ตรงนั้นตลอด
เขายืนย้อนแสง มองเห็นสีหน้าไม่ชัด ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจอันหนักหน่วงเท่านั้น