เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 วาจาสิทธิ์ ผนึกเสียง
ทั้ง 12 คนที่รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิดทรุดตัวลงนั่งบนคันนา พลางหอบหายใจอย่างหนัก
หลังจากยืนยันแน่ชัดแล้วว่าฝูงอีกาสยองขวัญพวกนั้นไม่กล้าข้ามเขตแดนแนวป่ามา เส้นประสาทที่ตึงเครียดพอผ่อนคลายลง ความขัดแย้งที่สั่งสมไว้ก็ระเบิดขึ้นในชั่วพริบตา
“เมื่อกี้ใครผลักฉัน?!”
อวี๋ซือซือผมเผ้ากระเซอะกระเซิง หัวเข่ายังคงมีเลือดไหล เธอตาแดงก่ำชี้ไปยังดอกบัวขาวที่กำลังดื่มน้ำอยู่
“ดอกบัวขาว! เมื่อกี้ท่อนไม้ท่อนนั้นเธอเป็นคนผลักล้มใช่ไหม?! เธอคิดจะเอาฉันไปเป็นเหยื่อล่อ!”
ดอกบัวขาวที่กำลังเพลิดเพลินกับความรู้สึกรอดตายหนังตากระตุก ทว่าไม่นานก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นน่าสงสารจับใจในทันที
“ซือซือเธอพูดอะไรอย่างนั้นน่ะ… ตอนนั้นมืดขนาดนั้น ทุกคนต่างก็วิ่งหนี ฉันเองก็เกือบจะล้มเหมือนกัน จะไปทำร้ายเธอได้ยังไง?”
“กลับเป็นเธอเสียอีก ตัวเองวิ่งช้าเกือบจะลากทุกคนให้เดือดร้อน ตอนนี้ยังจะมาป้ายสีใส่ร้ายฉันอีก… ฮือๆๆ…”
พอพูดจบ เธอก็ทิ้งตัวพิงหยางเหว่ยที่อยู่ข้างกายอย่างเหมาะเจาะ ทำท่าทางราวกับได้รับความอยุติธรรมอย่างมหันต์