กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 6 เจียงหนานมนุษย์เทียม เพื่อนร่วมชั้นผู้มีคะแนนห้าขั้น
ท่ามกลางป่าดงดิบในความมืดและบิดเบี้ยว มีลำแสงหนึ่งกำลังส่ายไปมาสะเปะสะปะ
นั่นคือกลุ่มเล็กหลบหนีเอาชีวิตรอดที่นำโดยหยางเหว่ย
พวกเขาเดินกะเผลกเหยียบย่ำลงบนใบไม้เน่าเปื่อย สภาพแวดล้อมโดยรอบเงียบงันเป็นที่สุด มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงกรอบแกรบยามเหยียบกิ่งไม้แห้งหัก
หยางเหว่ยเดินอยู่หน้าสุด ในมือกำไฟฉายแรงสูงที่เก็บมาจากข้างศพของช่างหวังไว้แน่น
อีกมือหนึ่งถือค้อนทุบกระจก เส้นประสาทตึงเครียดถึงขีดสุด
“เหล่าหยาง…”
เสียงกดต่ำลงอย่างจงใจดังมาจากข้างกาย
คนพูดคือกัวซ่วย การ์ดของทีมบาสเกตบอลโรงเรียน และเป็นเพื่อนเกลอที่สนิทที่สุดของหยางเหว่ย
เขามองย้อนกลับไปทางรถบัสอย่างระแวดระวัง แล้วยื่นหน้าไปกระซิบข้างหูหยางเหว่ย