เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 323 “ถ้ำหมาป่า”
[โซม่าหยา หัวหน้าหน่วย พวกเราจะกลับไปทั้งหมดจริง ๆ เหรอ] โม่จื่อสิงไม่เข้าใจ
[ใช่! พวกคุณฟังไม่ผิด!]
[ทำไมล่ะ? ทั้งที่พวกเรายังมีคนมากขนาดนี้? ถ้าคุณกังวลทางรุ่นน้องอวิ๋นเหยาจริง ๆ พวกเราจะแบ่งเป็นสองกลุ่มปฏิบัติการก็ได้]
โซม่าหยารู้ว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่ จึงยังคงอธิบายให้พวกเขาฟังอย่างอดทน [ฉันขอถามพวกคุณหน่อย ข้อได้เปรียบของพวกเราคืออะไร?]
สวินซิวตอบก่อน [คนเยอะ!]
โม่จื่อสิงตอบตามมาติด ๆ [อึดทน!]
เกราะจักรกลสวมชั้นไม้เนื้อแข็งไว้ ต่อให้โดนห่ากระสุนปืนใหญ่ยิงเข้าใส่ ก็ไม่เป็นอะไรเลย
โซม่าหยาพยักหน้า [ที่พวกคุณพูดมาล้วนไม่ผิด]
วินาทีต่อมา น้ำเสียงของเธอก็เปลี่ยนไป [เพียงแต่ ตอนนี้ในพวกคุณมีเกือบครึ่งหนึ่งที่ชั้นป้องกันไม้แข็งบนตัวจะหมดประสิทธิภาพโดยสมบูรณ์ในไม่ช้า แน่นอน ฉันไม่ปฏิเสธว่าพวกคุณยังมีพลังอำนาจอยู่