เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 311 พนัน
——
ในสนามแข่งขันคึกคักอย่างยิ่ง ในคอมเมนต์วิ่งก็คึกคักมากเช่นกัน
[ว้าว! ตื่นเต้นเร้าใจมาก!]
[ฮ่าๆๆ! น่าสนุกชะมัด! ไม่รู้เลยว่าสุดท้ายใครจะชนะ?]
[ยังต้องพูดอีกเหรอ? สุดท้ายต้องเป็นมหาวิทยาลัยทหารซาโม่ที่ชนะอยู่แล้ว!]
[นี่ พวกนายว่า นอกจากโรงเรียนทหารมู่หยางที่ตกรอบไปแล้ว ในบรรดาเจ็ดมหาวิทยาลัยการทหารใหญ่ที่เหลือก็มารวมกันอยู่ที่นี่ถึง 5 แห่ง มหาวิทยาลัยการทหารอันดับหนึ่งแห่งสหพันธรัฐจะโผล่มาข้างหลังมหาวิทยาลัยทหารซาโม่อย่างกะทันหันไหมนะ?]
[จะเป็นไปได้ยังไง? นายไม่ดูบ้างเหรอว่าตอนนี้มหาวิทยาลัยการทหารอันดับหนึ่งแห่งสหพันธรัฐอยู่ตรงไหน ห่างออกไปตั้งไกล พวกเขาจะรีบมาทันเหรอ?]
[มันแปลกตรงไหน ไม่จำเป็นต้องมาถึงเร็วขนาดนั้นสักหน่อย ขอแค่มาให้ถูกจังหวะพอดีก็พอ ออกเดินทางตั้งแต่ตอนนี้ใช้เวลาสองสามชั่วโมง ไม่แน่ว่าข้างหน้าอาจจะสู้กันเสร็จพอดี แล้วพวกเขาก็มาเก็บตกของดีได้เลย]
[เดี๋ยวๆๆ คนข้างบนน่ะพวกนายลืมไปหรือเปล่า? ต่อให้กำจัดคนหมดก็ไม่ได้นับว่าตกรอบนะ! ต้องตีฐานที่มั่นแตกเท่านั้นถึงจะนับว่าโรงเรียนทหารนั้นตกรอบทั้งทีม]