เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 305 ระเบิดพลีชีพ
โรงเรียนทหารที่ยังอยู่รอดในสนามแข่งขันเหลือน้อยลงเรื่อย ๆ โรงเรียนทหารที่ยังเหลืออยู่จึงกลายเป็น “ทรัพยากรที่ไม่อาจฟื้นคืน” ในอีกรูปแบบหนึ่ง
ทุกฝ่ายต่างแย่งชิงกัน
ดังที่เอ้าเผยซือคิด หากไม่มีเป้าหมายร่วมกัน พวกเขาคงหันอาวุธใส่กันไปนานแล้ว
ตอนนี้เมื่อเป้าหมายร่วมกันหมดสิ้นไป นั่นก็เป็นสัญญาณล่วงหน้าว่าพวกเขากำลังจะปะทะกัน การแยกทางจึงเป็นผลลัพธ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
บรรยากาศในสนามแข่งขันก็ตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ ตามจำนวนโรงเรียนทหารที่ลดน้อยลง
โสวมาหยาพากองกำลังหลักเพิ่งจบศึกมา เวลานี้กำลังพักฟื้นอยู่ในสถานที่ค่อนข้างเงียบสงบแห่งหนึ่ง
ช่างเมคาเริ่มตรวจซ่อมเมคาอีกครั้ง
“โสวมาหยา หลังสู้รบมาหลายวัน ชั้นป้องกันไม้เนื้อแข็งบนชั้นผิวเมคาของสมาชิกกลุ่มเล็กทุกกลุ่มกำลังอ่อนลง” ชีหรงจวีเป็นตัวแทนของหลิ่วเยี่ยนหรูและช่างเมคาคนอื่น ๆ รายงานสรุปแก่โสวมาหยา